Δεν είναι κάθε καλοκαίρι ίδιο. Άλλα τα θυμάσαι για τις θάλασσες, άλλα για τα φιλιά. Κάποια όμως τα θυμάσαι για τον ήχο. Για τις φωνές που σε σκίσανε, για τον ρυθμό που μπήκε στο στήθος σου και δεν έφυγε ποτέ.
Το φετινό μου καλοκαίρι δεν με ρώτησε. Ήρθε με ένταση, ιδρώτα, ηλεκτρισμό. Με βρήκε ανάμεσα σε πλήθη, με τα φώτα να αναβοσβήνουν και την καρδιά να χτυπάει τόσο δυνατά.
Fontaines D.C. — Όχι απλώς μπάντα· ύπαρξη. Σαν να σου διαβάζει ο Grian Chatten την οντότητά σου ολάκερη δυνατά, να σου δίνει ρυθμό στο χάος σου. “Televised Mind”, "Romance" is a Place, ζουν μέσα μας. Τους αγαπώ, είναι μοναδικοί.
Idles — Καταιγίδα. Φωνάζεις, χτυπιέσαι, αφήνεις τον εαυτό σου να λιώσει στην ωμή ενέργεια. Δεν τραγουδάνε για να αρέσουν, αλλά για να ξυπνήσεις.
Aurora & London Grammar — Και μετά… η κάθαρση. Μια διαφάνεια μέσα στον ήχο, σαν να περπατάς σε πρωινή ομίχλη. Τόσο καθαρή φωνή, που φοβάσαι να ανασάνεις. Την ώρα που το φως γίνεται ροζ, και νιώθεις ότι κάτι ιερό ακουμπάει το στήθος σου.
Green Day — Επιστροφή στο σώμα, στην εφηβεία, σε μια εποχή που δεν είχες μάθει ακόμη να σιωπάς. "Basket Case" και "When I Come Around", κι εγώ να ουρλιάζω από τη μέση του πλήθους, σαν να είμαι δεκαεξάρα στο δωμάτιο μου με τα πόστερ. Να κλαίω και να συγκινούμαι για τον πρώτο μου έρωτα .. Το χρειαζόμασταν αυτό και το περιμέναμε 20 χρόνια.
Erreway -- νταξει όσοι είστε ίδια ηλικία νομίζω θα καταλάβετε χωρίς να πω πολλά..
Το reunion που θέλαμε- εκτός από Oasis, Radiohead, σ' αυτά ελπίζουμε να τα ακούσουμε του χρόνου στο UK ή και όχι..
Αλλά δεν ήταν μόνο οι συναυλίες.
Ήταν και οι στιγμές.
Ένα παλιό τραγούδι του Leonard Cohen να παίζει ενώ βάφω τα νύχια μου μόνη στο μπαλκόνι.
Ένα ηχείο στην άμμο με το "Running Up That Hill" να ξεθάβει κάθε απώθηση.
Μια playlist που έφτιαξα και δεν έστειλα ποτέ.
Το “Body & Soul” να χορεύει στο ηλιοβασίλεμα, κι ας ήμουν μόνη.
Το “I Know The End” της Phoebe Bridgers σε repeat στο δρόμο της επιστροφής στο αμάξι, με μάτια θολά και στόμα σφιγμένο.
_
Το φετινό μου καλοκαίρι ήταν ένα mixtape.
Όχι μόνο τραγούδια, αλλά εικόνες που έγιναν ήχοι:
Σβησμένα φώτα από μια συναυλία που μόλις τελείωσε.
Το χέρι που τυλίγεται γύρω απ’ τη μέση σου στο πλήθος.
Ο ιδρώτας στην πλάτη, το φως από κινητά, οι πρώτες νότες.
Το χαμόγελο που έμεινε λίγο παραπάνω απ’ όσο έπρεπε.
Και κάπου εκεί, μέσα σε όλους αυτούς τους ήχους, ένιωσα πως ζω.
---
🎶 Τα κομμάτια του καλοκαιριού μου:
“You said” – Fontaines D.C.
“I Don't Love You" -- My Chemical Romance
“Cure For Me” – Aurora
“Strong” – London Grammar
“Basket Case” – Green Day
“Dancer” – Idles
“Smoke Signals” – Phoebe Bridgers
“Take Care My Friend” – Soko
"Mama, I'm coming home" -- Ozzy 🖤
"Starlight" -- Muse
Εσύ; Ποιο τραγούδι έγινε το soundtrack της σιωπής σου αυτό το καλοκαίρι;
Cheers στα επόμενα!
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου